غربت من وتو....غربت تو ومن

آمد اما در نگاهش آن نوازش ها نبود

چشم خواب آلوده اش را مستی رويا نبود

نقش عشق و آرزو از چهره ی دل شسته بود

عکس شيدايی در آن آيينه ی سيما نبود

لب همان لب بود اما بوسه اش گرمی نداشت

دل همان دل بود اما مست و بی پروا نبود

در دل بيدار خود جز بيم رسوايی نداشت

گرچه روزی همنشين جز با من رسوا نبود

در نگاه سرد او غوغای دل خاموش بود

برق چشمش را نشان از آتش سودا نبود ...............................................................

بهار دلنشین آمده سوی چمن

ای بهار آرزو بر سرم سایه فکن

چون نسیم نو بهار بر آشیانم کن گذر

تا که گلباران شود کلبه ویران من

تا بهار زندگی آمد بیا آرام جان

تا نسیم از سوی گل آمد بیا دامن کشان

چون سپندم بر سر آتش نشان بنشین دمی

چون سرشکم در کنار بنشین نشان سوز نهان

                  دوستت دارم با تمام وجود اگرچه که خیلی وقته این جمله رابهت نگفتم......

                           

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم

چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی	عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی
دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم	باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی
ای که گفتی مرو اندر پی خوبان زمانه	ما کجاییم در این بحر تفکر تو کجایی
آن نه خالست و زنخدان و سر زلف پریشان	که دل اهل نظر برد که سریست خدایی
پرده بردار که بیگانه خود این روی نبیند	تو بزرگی و در آیینه کوچک ننمایی
حلقه بر در نتوانم زدن از دست رقیبان	این توانم که بیایم به محلت به گدایی
عشق و درویشی و انگشت نمایی و ملامت	همه سهلست تحمل نکنم بار جدایی
روز صحرا و سماعست و لب جوی و تماشا	در همه شهر دلی نیست که دیگر بربایی
گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم	چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی
شمع را باید از این خانه به دربردن و کشتن	تا به همسایه نگوید که تو در خانه مایی
سعدی آن نیست که هرگز ز کمندت بگریزد	که بدانست که دربند تو خوشتر که رهایی
خلق گویند برو دل به هوای دگری ده	نکنم خاصه در ایام اتابک دو هوایی